Częstym błędem jest upychanie wszystkiego w jednym miejscu i dokładanie kolejnych par „na chwilę". Ustal zasadę: w przedpokoju mieszka tyle par, ile się mieści w wyznaczonej strefie, reszta wraca do szafy po sezonie. Raz w miesiącu przejrzyj zawartość i usuń obuwie zniszczone lub za małe. To prostsze niż reorganizacja całego przedpokoju co pół roku.
Przejście przy drzwiach balkonowych to jeden z tych fragmentów mieszkania, który najszybciej zarasta przedmiotami. Wystarczy kilka tygodni i nagle okazuje się, że żeby otworzyć skrzydło do końca, trzeba przestawić krzesło, przesunąć kwietnik i zdjąć coś z parapetu. Zanim zaczniesz układać wnętrze na nowo, zmierz realną szerokość wolnej przestrzeni: od krawędzi otwieranego skrzydła do najbliższej przeszkody. Dla typowych drzwi balkonowych sensowny zostawiony pas to około 60–70 cm na całej długości skrzydła. Jeśli otwierasz je na zewnątrz, liczy się też miejsce przed progiem, żeby nie potykać się o próg, wychodząc z tacą czy koszem z praniem.
Ustalcie stałą porę „ciszy nocnej", ale nie sztywną godzinę snu — chodzi o moment, od którego w sypialni nie ma rozmów, śmiechu z filmu ani porządków. Osoba, która kładzie się później, przygotowuje wszystko wcześniej: ubrania na jutro, torbę, ładowarkę. Wieczorne pakowanie się w ciemności i szukanie kluczy to najczęstsza przyczyna budzenia partnera o pierwszej w nocy.
Pierwsza zasada dotyczy samego prania: wiruj je mocno przed suszeniem. Im mniej wody zostanie w tkaninie, tym mniej jej odparuje do powietrza. Jeśli suszarka ma program wirowania, wybierz wyższe obroty dla bawełny i ręczników, a niższe dla delikatnych materiałów. Nie przeciążaj bębna — zbita, ciężka paczka oddaje wodę wolniej i dłużej trzyma wilgoć w mieszkaniu. Pranie rozwieś luźno, z odstępami między sztukami; ciasno upchane rzeczy na suszarce schną dni, a nie godziny.
Miejsce suszenia ma znaczenie. Najlepiej sprawdza się pomieszczenie z dobrą cyrkulacją i możliwością wietrzenia, na przykład przedpokój albo większa łazienka z wentylacją. Nie susz prania w sypialni, w której śpisz — wilgoć osadza się na pościeli i chłodnych ścianach. Nie
stawiaj suszarki bezpośrednio przy ścianie zewnętrznej ani pod oknem, gdzie powietrze jest najzimniejsze. Odstaw ją na kilkanaście centymetrów od mebli i
kolory ścian do salonu, żeby powietrze mogło krążyć wokół tkanin.
Najczęstszy błąd to wieszanie długich firanek sięgających parapetu.
Przy niskim oknie taki układ wygląda, jakby ktoś obciął ścianę w połowie. Lepszym rozwiązaniem są rolety rzymskie lub plisy montowane bezpośrednio do skrzydła albo wnęki — nie zabierają miejsca i nie zasłaniają grzejnika. Jeśli zależy ci na zasłonach, wybierz takie, które zwisają do podłogi po bokach okna, a nie przed nim. Dzięki temu optycznie podniesiesz linię okna.
Najczęstszy błąd to ustawianie mebla „na styk" z ramą, bo wtedy wydaje się, że miejsca jest więcej. W praktyce wystarczy jeden podmuch wiatru albo mocniejsze pchnięcie, żeby skrzydło uderzyło w doniczkę lub lampę. Lepiej zostawić kilkucentymetrowy zapas i sprawdzić, czy skrzydło otwiera się swobodnie przy pełnym wychyleniu, także w trybie uchylnym. Ten sam test zrób dla rolet i firan — czasem to nie mebel, a zwisająca tkanina ogranicza ruch.
Buty codzienne najlepiej trzymać w szufladach wysuwanych na prowadnicach, umieszczonych tuż nad podłogą. Wtedy każdy wyciąga swoją i widzi całą zawartość bez kucania i grzebania w ciemnej czeluści. Jeden pojemnik na osobę to czytelny podział, który sam się porządkuje. Wieszaki i półki otwarte sprawdzają się tylko na obuwie wizytowe, używane rzadko — na co dzień kurz i bałagan pojawiają się tam błyskawicznie. Jeśli nie masz miejsca na szuflady, użyj skrzynek wsuniętych pod ławkę, ale koniecznie z podpisem lub kolorem przypisanym do osoby.
Sezon grzewczy kusi, żeby suszyć pranie na kaloryferze, bo ciepło i szybko. Efekt bywa odwrotny do zamierzonego: w mieszkaniu robi się parno, na szybach skrapla się woda, a po kilku tygodniach na ścianie przy oknie pojawia się czarny nalot. Zanim zaczniesz rozkładać kolejną partię prania, ustaw kilka rzeczy tak, żeby wilgoć miała gdzie uciec, a nie krążyła po pokojach.

Co realnie może zostać w strefie przejścia W strefie przy drzwiach sprawdzają się rzeczy płaskie i przymocowane: wąska półka nad skrzydłem, haczyki na ścianie z boku, mata leżąca na podłodze po stronie wewnętrznej. Rośliny stawiaj w doniczkach stabilnych, najlepiej na podstawkach z filtem, i tylko po stronie zawiasów — tam skrzydło się nie otwiera. Jeśli musisz trzymać przy drzwiach kosz lub skrzynkę, wybierz model niski i wąski, który nie wystaje poza linię ściany. Wszystko, co wystaje powyżej kilkunastu centymetrów od podłogi, prędzej czy później zostanie zahaczone stopą albo krawędzią skrzydła.